رشد روزافزون جمعيت موجب نياز غذايي شديد شده و اين خود توسعه در سطح و عمق اراضي براي توليد بيشتر را سبب شده است. بكارگيري الگوهاي توسعه عمقي موجب كاربرد وسيع نهادههاي كشاورزي به ويژه افزايش كاربرد سموم و انواع كودهاي شيميايي گشته است كه علاوه بر آلوده سازي رودخانهها و درياها، فرسايش ژنتيكي و نابودي گونههاي زيادي از جانوران و حتي گياهان و ايجاد عدم تعادل اكولوژيكي در محيط انسان، موجبات گسترش بيماريهاي مهلك لاعلاج را نيز فراهم ساخته است. از دهه 1960 به تدريج موضوع تعادل طبيعي محيط زيست و توسعه پايدار كشاورزي مورد توجه خاص محافل علمي و عملي قرار گرفت. از آن هنگام به اين سو اجلاسها و كميسيونهاي متعددي در زمينه مورد بحث برقرار شده است از آن جمله: كنفرانس اكولوژي و توسعه بينالمللي(وارنتون 1968). كنفرانس محيط زيست انساني ملل متحد (استكهلم 1972) كه منجر به تشكيل برنامه محيط زيست ملل متحد (UNEP) شد. استراتژي جهاني حفاظت محيط زيست كه در سال 1980 توسط برنامه محيط زيست ملل متحد (UNEP)، اتحاديه بينالمللي حفاظت طبيعت و منابع طبيعي (IUCN) و صندوق جهاني طبيعت (WWF) منتشر شد، و كميسيون برونتلند (ژنو 1987) كه گزارش «آينده مشترك ما» (Our Common Future) را منتشر كرد. در دستور كار 21 كه حاصل كنفرانس بينالمللي محيط و توسعه در 1992 در ريودوژانيرو است كشورها ملزم شدهاند كه در سطح منطقهاي و بينالمللي در زمينههاي تنوع زيستي، تغييرات آب و هوا، كويرزدايي، مديريت جنگلها و ساير منابع تجديد شونده اقداماتي را انجام دهند تا در قرن 21، توسعه در همه كشورها به توسعه پايدار تغيير يابد.
آرزو مي كنم به اندازه ي كافي شادي داشته باشي تا خوش باشي ، به اندازه كافي بكوشي تا قوي باشي به اندازه كافي اندوه داشته باشي تا يك انسان باقي بموني و به اندازه كافي اميد تا خوشحال بموني
